Αυτό έγραψε ο Ανδρέας Γιαννόπουλος, σε μία σελίδα του ημερολογίου του στις 9 Νοεμβρίου 1995, λίγο πριν φύγει από κοντά μας… Είναι η κληρονομιά που μας άφησε και είναι μοναδική, γιατί είναι η φωνή μιας παιδικής καρδιάς που μιλάει στις συνειδήσεις όλων των μεγάλων.
Ο δεκάχρονος Ανδρέας, ένα ξανθό αγοράκι με μάτια γαλανά ήταν ο εμπνευστής αυτού του Συλλόγου. Ένα παιδί συνεσταλμένο, με πλούσιο χιούμορ και πολλές ευαισθησίες για τον κόσμο γύρω του. Αγαπούσε πολύ τους φίλους του, το μπάσκετ, το χορό.
Παράδειγμα ήταν για όλους το κουράγιο και η υπομονή που έδειξε στις δυσκολίες και η μεγάλη ψυχή που έκρυβε, όταν μέσα από τη δική του ταλαιπωρία κατάφερε να παρακινήσει εμάς τους μεγάλους να ευαισθητοποιηθούμε στα προβλήματα των παιδιών. Εμείς από την πλευρά μας νιώθουμε την ηθική υποχρέωση να εκπληρώσουμε αυτή την επιθυμία του.
Ο κ. Στέφανος Αλεβίζος συνομίλησε με τα παιδιά μας εξηγώντας τους το πρόγραμμα του Συλλόγου. Συγκινητική ήταν η προσοχή των μαθητών μας καθ΄όλη τη διάρκεια της εκδήλωσης. Ιδιαίτερο ενδιαφέρον μάλιστα έδειξαν, όταν ο κ. Αλεβίζος αναφέρθηκε στους τομείς εθελοντικής προσφοράς: Στα Σπίτια Φιλοξενίας:
Στο Γραφείο:
Πολύ σημαντική είναι η βοήθεια των εθελοντών στο γραφείο, οι οποίοι ασχολούνται κυρίως με την αρχειοθέτηση εγγράφων και αποκομμάτων τύπου, στη διανομή εγγράφων σε άλλους χώρους, στο ταχυδρομείο.
Στη Δημιουργική Απασχόληση στα Νοσοκομεία Παίδων:
Στη φύλαξη και συνοδεία παιδιών στα Νοσοκομεία Παίδων:
Στη συνοδεία παιδιών σε διάφορες εκδηλώσεις:
Συχνά τα παιδιά που φιλοξενούνται στα σπίτια φιλοξενίας του Συλλόγου επισκέπτονται διάφορους χώρους αναψυχής, συμμετέχουν σε αθλητικές και καλλιτεχνικές δραστηριότητες. Οι εθελοντές - συνοδοί των παιδιών, σε συνεργασία με το προσωπικό είναι απαραίτητοι προκειμένου τα παιδιά να συμμετέχουν με ασφάλεια σε όλες αυτές τις δραστηριότητες.
Μετά από την απαραίτητη εκπαίδευση από το επιστημονικό προσωπικό του Συλλόγου, εθελοντές απαντούν σε κλήσεις της Γραμμής SOS 1056. Η προσφορά τους είναι πολύ σημαντική, αφού η Γραμμή SOS δέχεται καθημερινά πολλές κλήσεις, που πολλές από αυτές αφορούν καταγγελίες για κακοποίηση και εγκατάλειψη παιδιών.
Σε εκδηλώσεις, εκθέσεις, διάφορες δράσεις:
Στην τράπεζα ειδών:
Η προσφορά ειδών πρώτης ανάγκης από ιδιώτες και εταιρείες είναι πραγματικά συγκινητική. Όμως οι ανάγκες αυξάνονται καθημερινά, αφού καλούμαστε να στηρίξουμε σε είδος όλο και περισσότερες οικογένειες και σε μεγαλύτερη συχνότητα.
Στο σημείο αυτό πρέπει να τονισθεί ότι οι εθελοντές που ασχολούνται με αυτή τη δραστηριότητα, αποτελούν ενεργό δυναμικό του Συλλόγου στα Σπίτια Φιλοξενίας, στα Νοσοκομείο Παίδων και στο Γραφείο, αποδεικνύοντας με αυτόν τον τρόπο ότι εθελοντισμός σημαίνει να προσφέρεις οπουδήποτε υπάρχει ανάγκη και με οποιονδήποτε τρόπο, αφού ο τελικός αποδέκτης είναι τα παιδιά.
Ο εθελοντισμός ανοίγει νέους ορίζοντες και δημιουργεί ελπίδες για μια πιο ανθρώπινη κοινωνία, για μια κοινωνία που θα χαρακτηρίζεται από τον πολιτισμό της προσφοράς. Με τον εθελοντισμό ο άνθρωπος γίνεται συνάνθρωπος και συνειδητοποιεί ότι ο ένας για τον άλλον μπορεί να γίνει ένας μικρός «θεός».
Από http://www.hamogelo.grΔενδροφύτευση και εξωραϊσμός του αύλειου χώρου μας
Οι «guerilla gardeners» του 4ου Λυκείου!
Ο Σοφοκλής με το Ρομπέρτο πανέτοιμοι και η Κωνσταντίνα με το Χρήστο σε εγρήγορση..
Και πάλι ο Σοφοκλής σε θέση...μάχης...
Ο Σπύρος, ο Σταύρος 
Η Γεωργία με τη Χρυσάνθη
και η Ωρένα
Ο Χρήστος σε μια αξιόλογη προσπάθεια 
Κι ο Δημήτρης
Οι guerilla gardeners είναι ένα κίνημα ενεργών πολιτών, που στόχο έχουν τη μετατροπή των τσιμεντένιων πόλεων που ζούμε σε ανθρώπινες. Αυτό επιτυγχάνεται με το πράσινο, το πράσινο που φυτεύουμε εμείς οι ίδιοι, που φροντίζουμε εμείς οι ίδιοι, που αναζητούμε εμείς οι ίδιοι. Ως τώρα, σε διάφορες πόλεις του πλανήτη έχουν φυτευτεί χιλιάδες, ίσως εκατομμύρια φυτά, θάμνοι, λουλούδια, χλόη και βότανα σε χιλιάδες μέρη που ως τότε ήταν γκρι και δεν πρόσφεραν τίποτα άλλο πέρα από άσχημο θέαμα και μικρόβια.
Ο Κώστας, ο Αλέξανδρος και η κ. Καρυτινού
Η Κωνσταντίνα, ο Παναγιώτης, ο Δημήτρης
Ο Ρομπέρτο, η Ερατώ, 
Τα σχέδια του Βασίλη..
Η κ. Ντούπα με τη Χρυσάνθη και το Δημήτρη 
και τη Γεωργία.. 
Και λίγο γλυκό για ξεκούραση... 
Ο Αλέξανδρος σε δράση...
Ο Μιχάλης επί το έργον... υπό την επίβλεψη του κ. Κορομπίλη. 
Η κ. Πανουτσοπούλου 
Ο Παναγιώτης 
και η κ. Κουλεντιανού 
Ο Σεραφείμ 
και ο κ. Μεγαλοκονόμος 
Ο κάθε ένας από εμάς ΜΠΟΡΕΙ να κάνει τη διαφορά. Είναι στο χέρι του. Μπορεί να δείξει έμπρακτα ότι τον νοιάζει και να αρχίσει να παίρνει, με τη βοήθεια κι άλλων συμπολιτών του, την κατάσταση στα χέρια του. 
Η κ. Πανουτσοπούλου και η κ.Βέρρου με το Δημήτρη
Ο κ. Γεωργαράς
Μεγάλη ομάδα με το Χρήστο επικεφαλής να δίνει οδηγίες!
Οι φιλανθείς Αλέξανδρος και Χρήστος! 
Οδηγίες για την παρασκευή των "βομβών" με σπόρους
Ο Γιώργος, η Τζίνα και η Ελένη με τις...βόμβες μας!
Η δοσολογία είναι: 5 δόσεις από φυσικό κόκκινο πηλό σε σκόνη, 3 δόσεις από χώμα με οργανική ύλη(compost),
1 δόση από σπόρους για λουλούδια.
Ως δόση θεωρήστε 1 ποτήρι του καφέ.
Αρχικά, σε μια μικρή λεκάνη βάζουμε τους σπόρους. Στη συνέχεια βάζουμε το χώμα με την οργανική ύλη και τα ανακατεύουμε καλά. Έπειτα, βάζουμε κουταλιά κουταλιά τον κόκκινο πηλό, ο οποίος πρέπει να είναι σε σκόνη και όχι σε σβώλους. Ανακατεύουμε πάλι, για να γίνει ένα ομοιόμορφο μείγμα. Σιγά σιγά ψεκάζουμε νερό και ταυτόχρονα ανακατεύουμε το μείγμα. Προσθέτουμε όσο νερό χρειαστεί, για να γίνει ένα ενοποιημένο μείγμα, ώστε να μπορεί να πλάθεται. Σε ένα τραπέζι απλώνουμε το μείγμα - μπάλα πηλού με έναν πλάστη, για να απλωθεί όσο το δυνατόν περισσότερο. Κόβουμε μικρές ποσότητες και τις πλάθουμε σε μπαλάκια. Αφήνουμε τα μπαλάκια στον ήλιο για 1 μέρα, ώστε να στεγνώσουν. Την επόμενη μέρα τα τοποθετούμε σε όποιο μέρος του κήπου θέλουμε. Ύστερα από 10 περίπου μέρες τα πρώτα πράσινα φυλλαράκια θα εμφανιστούν.
Η Μαρία, ο Παναγιώτης και ο Χρήστος
Το περιβάλλον επιδρά στην ψυχή του ανθρώπου, στο βίωμα και στους κρυφούς λογισμούς του σαν μουσική. Κάθε φορά που το νιώθεις βαθύτερα, ρυθμίζεσαι καλύτερα μαζί του· βρίσκεις νέα στοιχεία ισορρόπησης και ελευθερίας.
Ν. Καζαντζάκης
Ο Σπύρος
Η κ. Καραμάνη με τον Ανδρέα και τον Κώστα
Να σκέφτεσαι ότι κάνοντας κάτι ο ίδιος για το περιβάλλον, βάζεις ένα λιθαράκι για την αντιμετώπιση του προβλήματος. Μην περιμένεις να κάνουν κάτι οι άλλοι πρώτα, για να ακολουθήσεις.
Να συμμετέχεις στην κοινή προσπάθεια για το περιβάλλον: Το να πετάξεις ένα χαρτί κάτω, σου αφαιρεί το δικαίωμα να μιλάς για μόλυνση.
Για να σώσουμε όσα έχουν απομείνει, πρέπει να μάθουμε να αγαπάμε τη φύση. Έτσι, το θέμα μετατίθεται στη σφαίρα της αγωγής και στην ευθύνη της πολιτείας.(Κυρ. Πλησής)
Χρήστος Αλέξανδρος, Χρήστος, Παντελής
Θοδωρής,
Γιώργος,
Θοδωρής, Χρυσάνθη
Αλέξανδρος, Δημήτρης, Μαρία, Χρήστος
Ο κ. Μεγαλοκονόμος σε μεγάλο κέφι!
κι ο Γιώργος
Θοδωρής, Παντελής, Χρήστος
Εύη, Θοδωρής, Δήμητρα, 
Δήμητρα, Γεωργία, Φένια, Γιώργος
κ.Διαμαντή, κ. Παρασκευόπουλος, κ. Ράλλη, κ. Παλούκος, κ. Μεγαλοκονόμος
Απρίλιος 2009
Το ταξίδι στην Ήπειρο αρχίζει, μόλις συναντάμε το γεφύρι της Άρτας. Η σκέψη και η διάθεση αλλάζει, όταν αντικρίζουμε την εικόνα του.
" Άν τρέμουν τ' άγρια βουνά, να τρέμει το γεφύρι, κι αν πέφτουν τ' άγρια πουλιά, να πέφτουν οι διαβάτες..." Το θρυλικό "γιοφύρι της Άρτας" άλλοι λένε πως χτίστηκε στους ρωμαϊκούς χρόνους, άλλοι τον καιρό του Δεσποτάτου τής Ηπείρου και άλλοι την εποχή της Τουρκοκρατίας. Περίτεχνο γεφύρι με τη μεγάλη καμάρα στη μέση και τις δύο άλλες μικρότερες από κάθε της μεριά.
"Αν δε στοιχειώσετ' άνθρωπο γιοφύρι δε στεριώνει. Μουδ' άνθρωπον από ταπί, μουδέ κανά διαβάτη. Μόνο του Πρωτομάστορη να πάρτε τη γυναίκα..." 
Ζει πάντα στις εποχές η άποψη πως τα μεγάλα έργα στεριώνονται με θυσίες. Η θυσία στα θάματα τής οικοδομικής απαιτούσε, σύμφωνα με πανάρχαιο μύθο, το πρώτο λιθάρι να πέσει πάνω σε ζωντανό, σε μια ψυχή. Γιατί, υπήρχε η πίστη, πως η ψυχή του θύματος με τις υπερφυσικές της δυνάμεις, γινόταν το προστατευτικό πνεύμα του οικοδομήματος. Αυτό το δυσκολοδιάβατο ποτάμι που έφερνε και πολλές καταστροφές με τις πλημμύρες του έπρεπε να δαμαστεί. 
Πολυάριθμοι μαστόροι και μαθητάδες ολημερίς το χτίζανε και το βράδυ γκρεμιζόταν. Τότε ο πρωτομάστορας θυσίασε την πανέμορφη γυναίκα του:"Άν τρέμουν τ' άγρια βουνά, να τρέμει το γεφύρι,
κι αν πέφτουν τ' άγρια πουλιά, να πέφτουν οι διαβάτες..."
Ο Κωστής Παλαμάς είπε : "Της Άρτας το γεφύρι είναι λαϊκό αριστούργημα, σαν ένα κομμάτι από ραψωδία Ομηρική, και είναι για να το εκμεταλλεύονται η ποίηση και η μουσική, όσο υπάρχουν".
Κτισμένα σε υψόμετρο 550 μέτρων , στη δυτική όχθη της λίμνης Παμβώτιδας, τα Ιωάννινα καθρεφτίζονται στα ήρεμα νερά της, αντίκρυ από το βουνό Μιτσικέλι.
Είναι μια όμορφη, γραφική πόλη(η μεγαλύτερη και η πρωτεύουσα της Ηπείρου), που συνδυάζει τις ιστορικές μνήμες με την πραγματικότητα μιας σύγχρονης μεγαλούπολης, ενώ αποτελεί το σημαντικότερο οικονομικό και πνευματικό κέντρο της Β.Δ. Ελλάδας. Μια ζωντανή πόλη με 100.000 κατοίκους που κουβαλάει μια ιστορία αιώνων. Τα σημερινά Γιάννενα είναι μια πόλη που σφύζει από ζωή και φημίζεται για τη διασκέδαση και τη νυχτερινή ζωή της. Η πόλη διαθέτει δυο νοσοκομεία, Πανεπιστήμιο και Τ.Ε.Ι. Πλούσια είναι και η πολιτιστική δραστηριότητα της πόλης, αφού στεγάζει αξιόλογα μουσεία και βιβλιοθήκες, ενώ διοργανώνονται εκδηλώσεις καθ' όλη τη διάρκεια του χρόνου.
Με τη λίμνη των Ιωαννίνων συνδέεται και η τραγική ιστορία, από τις πολλές στα χρόνια του Αλή Πασά, του πνιγμού της όμορφης Κυρά-Φροσύνης.
Παύλος Π. Βρέλλης - γλύπτης
To σπήλαιο Περάματος ανακαλύφθηκε τυχαία το 1940, κατά τη διάρκεια του Β' Παγκοσμίου Πολέμου, καθώς οι κάτοικοι του χωριού προσπαθούσαν να βρουν καταφύγιο από τους βομβαρδισμούς.
Με το τέλος του πολέμου βρέθηκε στο Πέραμα ο Κωνσταντίνος Κασβίκης, γυμναστής και ερασιτέχνης σπηλαιολόγος όπου μαζί με την ομάδα του έβγαλε φωτογραφίες που δημοσιεύτηκαν στον τοπικό και αθηναϊκό τύπο.
Έτσι έμαθαν για το σπήλαιο ο Ιωάννης και η Άννα Πετροχείλου, οι οποίοι επισκέφθηκαν το Πέραμα και άρχισαν συστηματική εξερεύνηση και χαρτογράφηση του σπηλαίου, ώστε να αξιοποιηθεί τουριστικά.
Το Μέτσοβο είναι μια κωμόπολη της Ηπείρου, στα βουνά της Πίνδου, σε υψόμετρο 1100-1300 μέτρα. Βρίσκεται ανάμεσα στα Ιωάννινα (βόρεια) και στα Μετέωρα (Νότια). Οι κάτοικοί του, που σύμφωνα με την απογραφή του 2001 ανέρχονται σε 3.195, είναι κυρίως βλάχικης καταγωγής. Το Μέτσοβο γίνεται πόλος έλξης κατά τη διάρκεια του χειμώνα, καθώς λειτουργεί χιονοδρομικό κέντρο στην περιοχή.
Το Μέτσοβο είναι ακόμα γνωστό για την παρασκευή δύο τυριών, με την ονομασία μετσοβόνε και μετσοβέλας. Επίσης, φημίζεται για την παραγωγή κρασιού με πιο γνωστό παρασκευαστή τον αμπελώνα του κατωΐου της οικογένειας των Αβέρωφ.
Το Μέτσοβο είναι κοιτίδα διάσημων Ελλήνων και μεγάλων ευεργετών του έθνους όπως ο Νικόλαος Στουρνάρης, η Ελένη Τοσίτσα, ο Μιχαήλ Τοσίτσας και ο Γεώργιος Αβέρωφ, που κατάφεραν να κάνουν γνωστό το Μέτσοβο πανελληνίως.
Σκαρφαλωμένα στα βουνά της Ηπείρου, κρυμμένα ανάμεσα στα δέντρα, τα Ζαγοροχώρια είναι αναμφισβήτητα από τις πιο όμορφες γωνιές αυτού του τόπου.Υπέροχη αρχιτεκτονική, τοξωτά γεφύρια, γραφικά καλντερίμια, πέτρινα σπίτια και φιλόξενες πλατείες, υπέροχη κουζίνα με πίτες και ψητό κρέας, ζεστοί άνθρωποι και όλα αυτά μέσα στα υπέροχα τοπία των εθνικών δρυμών της Ηπείρου.
Η λέξη Ζαγόρι πρωτοεμφανίστηκε σε έγγραφο του 1321 και σημαίνει ‘πίσω από τα βουνά’. Είναι ένα από τα πολλά τοπωνυμία της Ηπείρου, που προέρχονται από τα Σλαβικά (από την πρόθεση Za που σημαίνει ‘πίσω’ και το ουσιαστικό gora που σημαίνει ‘βουνό’). 
Τα Ζαγοροχώρια είναι φημισμένα για την απίστευτη φυσική ομορφιά τους, την ξεχωριστή αρχιτεκτονική τους και τη μακρά ιστορία τους. Και φυσικά όχι άδικα, αφού το φυσικό τοπίο, η γραφικότητα κάθε χωριού ξεχωριστά και οι απεριόριστες δυνατότητες εξορμήσεων και παντός τύπου δραστηριοτήτων πραγματικά μαγεύουν και εντυπωσιάζουν τον επισκέπτη. Με γέλασεν η χαραυγή, της νύχτας το φεγγάρι
κι εβγήκα νύχτα στα βουνά, ψηλά στα κορφοβούνια
Κούγω τα πεύκα που βροντάν και τα βουνά βογγούνε.
Εσείς βουνά των Γρεβενών και πεύκα του Μετσόβου,
τι έχετε και μαλώνετε; Τι έχετε και βογγάτε;
Στο Πάπιγκο, στο μαχαλά είναι μια κρύα βρύση.
Οπόχει πόνο στην καρδιά να πάει να πιεί να σβήσει.
«Το Ζαγόρι είναι γραφή δύσκολη. Δεν προσφέρεται για ερμηνείες πρόχειρες. Για να το καταλάβεις, πρέπει να το δεις από πολλές μεριές» γράφει ο Ζαγορίσιος Νικολαίδης.Κι ο Γιάννης Σαραλής θα συμπληρώσει:«Αν θέλεις να φτάσεις στο Ζαγόρι, ας αναρριχηθεί πρώτα η σκέψη σου προσκυνήτρα, ας φτερουγίσει η ψυχή σου με οδηγήτρα την ανάμνηση ...».
Βουνά, θεοβούνια, ποτάμια και ρέματα, κοιλάδες ήμερες, φαράγγια γεμάτα θρύλους, δασωμένες πλαγιές κι ανάμεσά τους μια αρμαθιά από 46 αρχοντοχώρια, στις πτυχές της Πίνδου, άλλα στα πεντακόσια μέτρα κι άλλα σκαρφαλωμένα πάνω από τα χίλια φαντάζουν απάτητα.Είναι ένας τόπος που απλόχερα το χέρι του Θεού σκόρπισε τις ομορφιές κι απλόχερα και σπάταλα το χέρι του ανθρώπου τον έντυσε, τον στόλισε με πετρόχτιστα σπίτια, αρχοντικά αριστουργήματα, εκκλησιές περίτεχνες και μεγαλόπρεπες με καμπαναριά, σχολειά σωστά σεράγια με πολύτιμες βιβλιοθήκες, με μοναστήρια, με καλντερίμια και γεφύρια, με βρύσες και στέρνες, με μεσοχώρια και στις άκρες καλύβες κι αλώνια, μνημεία όλου του Ζαγορίσιου πολιτισμού.
Και δεν είναι υπερβολή.. Λίγο έξω από τους Κήπους υπάρχει μια γέφυρα με τρεις τοξωτές καμάρες πάνω από το ρέμα Βικάκη. Όταν για πρώτη φορά την αντικρίζουμε από τη "δημοσιά", είναι δύσκολο να την αγνοήσουμε. Η πρόσβαση είναι εύκολη, καθώς αφήνοντας τον κύριο δρόμο περπατάμε περίπου 50m, για να φτάσουμε σε αυτό το αρχιτεκτονικό αριστούργημα μιας άλλης εποχής...
Από www.agrotravel.grΗ Χαράδρα του Βίκου, το μοναδικό φαινόμενο σε όλη την Ευρώπη με αναφορά και στο βιβλίο Γκίνες, ως το βαθύτερο φαράγγι του κόσμου.
Η αρχή του είναι από τη γέφυρα του Κόκκορου και το τέλος του στη γέφυρα Βοϊδομάτη.Εθνικός Δρυμός Πίνδου ή αλλιώς “Βάλια Κάλντα”, που στα βλάχικα σημαίνει “Ζεστή Κοιλάδα”. Το όνομα της το πήρε κατ’ ευφημισμό μια και αποτελεί μια από τις πιο κρύες και υγρές περιοχές της πατρίδας μας. Η μεγάλη κοιλάδα με πυκνά δάση πεύκων και οξιάς, την οποία διασχίζει ορμητικά ο παραπόταμος του Αώου, το Αρκουδόρεμα, περικυκλωμένος από τα επιβλητικά απόκρημνα βουνά του Λύγκου, αποτελεί το ορόσημο του Δρυμού.
Χαρακτηριστικό του Δρυμού είναι οι ψηλές, χιονισμένες κορυφές, οι ατέρμονες κορυφογραμμές, τα αιωνόβια σκοτεινόχρωμα δάση κωνοφόρων, φθινοπωρινά δάση οξιάς, καταπράσινα λιβάδια, πηγές νερού σαν κρύσταλλο και κελαριστά ρέματα.
Το πλούσιο και άγριο φυσικό περιβάλλον του Δρυμού αποτελεί καταφύγιο για την άγρια ζωή του βουνού. Επίσης, το υγρό κλίμα είναι ιδανικό για τα δέκα είδη ερπετών του Δρυμού. Μερικά από αυτά είναι ο ασινόφιδο, η σαΐτα και το λιμνόφιδο. Τη μεγαλύτερη όμως παρουσία στο Δρυμό την έχουν τα πουλιά.
Το θέατρο της Δωδώνης είναι το μεγαλύτερο της χώρας. Φέρει την σφραγίδα του βασιλιά Πύρρου. Αποκαλύφθηκε από το Σωτήρη Δάκαρη ο οποίος μαζί με την ομάδα του προχώρησε στην αναστήλωση. Το θέατρο από τα τέλη της δεκαετίας του ΄90 μένει κλειστό και αίτημα όλων των φορέων της περιοχής είναι η άμεση αποπεράτωση των εργασιών, ώστε να ακουστεί και πάλι ο λόγος των τραγικών.
Νεότερες αναρτήσεις Παλαιότερες αναρτήσεις Αρχική σελίδα
