“Απλώσαμε "…...ποίηση και λογοτεχνία!!!!
Μια μέρα πριν από τις διακοπές των Χριστουγέννων ορισμένοι μαθητές μας είχαν την ιδέα να αναρτήσουμε σε κοινή θέα τα αγαπημένα ποιήματα και διηγήματά τους.
Αμέσως η ιδέα μπήκε σε εφαρμογή! Και φυσικά και πάλι η έκπληξη της μαθητικής κοινότητας ήταν μεγάλη!! Το ενδιαφέρον έντονο!!
Όλοι ήταν περίεργοι να δουν τι αρέσει στους συμμαθητές τους…
Και πολλοί εκδήλωσαν ενδιαφέρον να φέρουν τα δικά τους αγαπημένα αναγνώσματα μετά τις γιορτές! Ευπρόσδεκτα! Χώρος υπάρχει πολύς!!
Κάποιοι άλλοι μαθητές θέλησαν να ευπρεπίσουν την τάξη τους.
Πήραν μπογιές, βούρτσες κι άρχισαν με πολύ κέφι τη μεταμόρφωση της τάξης!!!
αναζητούν τους συμβολισμούς της ροδιάς ανά τους αιώνες, αναζητούν μύθους, παραμύθια, έθιμα, τραγούδια, καλλιτεχνικές δημιουργίες σχετικά με αυτή,
και φυσικά συνταγές και γλυκά που έχουν ως βάση το ρόδι!!
Και ανυπόμονα περιμένουν τις πρώτες ενδείξεις ότι βγαίνει από τη....χειμερία της νάρκη!!!
Μαθητές της Β΄ Λυκείου με την καθηγήτριά τους κ. Ρόζη Μαρίνα στο πλαίσιο του μαθήματος «Πολιτική και Δίκαιο» αποφάσισαν να κατασκευάσουν ένα περίπτερο μέσα στο Σχολείο, για να ευαισθητοποιήσουν τους συμμαθητές τους στη μελέτη των εφημερίδων. Έτσι, μαζεύτηκαν μια Κυριακή κι άρχισαν την κατασκευή.
Προηγήθηκε η επιλογή των άρθρων που θα αναρτούσαν και μετά άρχισε ο προβληματισμός για την κατασκευή του περιπτέρου.
Όσο «κτιζόταν» το περίπτερο, άλλα παιδιά στόλιζαν το Δέντρο μας. 
Υπήρξε πραγματικά καταιγισμός ιδεών, όσον αφορά τα …τεχνικά προβλήματα του στησίματος του περιπτέρου…
Όλα όμως κύλισαν ομαλά και το περίπτερό μας άρχισε να παίρνει μορφή.
Τελευταίες εργασίες για τον καθαρισμό του.....τοπίου...
Και να!!!!!!! Το αποτέλεσμα!!!! 
Βέβαια η αγωνία των παιδιών ήταν μεγάλη για το πώς οι συμμαθητές τους θα έβλεπαν την πρωτοβουλία τους την άλλη μέρα.
Την επόμενη μέρα το πρωί η σχολική κοινότητα αιφνιδιάστηκε ευχάριστα.
Δεν περίμεναν κάτι τέτοιο.
Και μερικές πρωινές πόζες μπροστά στο Δέντρο μας!!!!
Με μεγάλη χαρά είδαμε ότι αγκάλιασαν την πρωτοβουλία αυτή, έδειξαν μεγάλο ενδιαφέρον για τα αναρτημένα άρθρα και τις επόμενες μέρες έφερναν από το σπίτι τους νέα άρθρα και τα αναρτούσαν.
Πολλά παιδιά μάλιστα ομολόγησαν πως δεν είχαν ξαναπιάσει στα χέρια τους εφημερίδα καθώς είναι απορροφημένα από το Ιντερνέτ.
Το ενδιαφέρον μεγαλώνει...
κι άλλο....
κι άλλο....
Μακάρι τα παιδιά μας να έχουν κι άλλες τέτοιες πρωτοβουλίες πέρα από τα σχολικά μαθήματα, πρωτοβουλίες που τα βοηθούν να ευρύνουν τους ορίζοντες των γνώσεών τους, των ενδιαφερόντων τους, πρωτοβουλίες που να ανοίγουν το σχολείο στην κοινωνία.
Αν αφήσουμε τους μαθητές μας ελεύθερους να αποκαλύψουν τα ταλέντα τους, να εκδηλώσουν τα ενδιαφέροντα τους, θα μείνουμε έκπληκτοι από την ομορφιά της σκέψης τους.
Η περιβαλλοντική ομάδα του Σχολείου έκρινε ότι ήρθε η ώρα να περιποιηθεί λίγο τον κήπο μας, για να φυτέψουμε τους ανοιξιάτικους βολβούς μας και να ετοιμάσουμε ένα βιολογικό περιβολάκι κάτω από τον Αρκαδικό ουρανό.. .
Έτσι, με πολύ κέφι ομολογουμένως, ανέλαβαν δράση στη διάρκεια ενός κενού.
Βαριά δουλειά το σκάψιμο, αλλά όλοι ήταν πρόθυμοι να δοκιμάσουν.
Σκάψιμο και χορός,
σκάψιμο και διάβασμα για το ωριαίο της επόμενης ώρας..
Όταν, όμως, υπάρχει κέφι κι αγάπη για αυτό που κάνουμε, όλα τα προλαβαίνουμε…
Η ικανοποίηση από το αποτέλεσμα!!!
Ιδού πώς ήταν ο κήπος πριν,
ιδού πώς έγινε μετά!
Κι έπεται συνέχεια…
Μας πρόλαβε το χιόνι και δεν ολοκληρώσαμε τις εργασίες μας. Με την πρώτη καλοκαιρία θα συνεχίσουμε ακάθεκτοι…
Nick Georgiou
Έκανε τέχνη το θάνατο του εντύπου!
http://www.tanea.gr/default.asp?pid=2&ct=4&artid=4606449
«Αυτό που με ιντριγκάρει στα έργα του δρόμου είναι ο παράγων του αιφνιδιασμού: ο θεατής δεν έχει κανέναν έλεγχο όταν το γλυπτό ξεπροβάλλει στην επόμενη στροφή, τα όρια καταργούνται και όλοι έχουν πρόσβαση στο έργο»
Πρόβατα από ανακυκλωμένο χαρτί στους δρόμους της Νέας Υόρκης. Πορτρέτα συγγραφέων, φτιαγμένα με αποκόμματα εφημερίδων, στο Πανεπιστήμιο της Αριζόνας.Τα πρωτότυπα γλυπτά του Ελληνοκύπριου Νικ Γεωργίου βασίζονται σε μια αμφιλεγόμενη ιδέα: τον θάνατο του εντύπου.
O 30χρονος Ελληνοκύπριος Νικ Γεωργίου είναι καλλιτέχνης της εποχής του. Στην αρχή της δεκαετίας πέρασε όλα τα τραγούδια και τις αγαπημένες του ταινίες στη μνήμη του προσωπικού του υπολογιστή, άρχισε να διαβάζει ειδήσεις στο Διαδίκτυο και συμμετείχε πολλές φορές σε φιλικές συζητήσεις για τον «θάνατο του εντύπου».
Την ίδια περίοδο, η τηλεοπτική κάλυψη της 11ης Σεπτεμβρίου έπαιζε σε 24ωρη βάση, τα μέσα ενημέρωσης ήταν οι «παραμυθάδες» της νέας εποχής και εκείνος έβλεπε τα φθαρμένα βιβλία και τις οικογενειακές φωτογραφίες να στοιβάζονται σε μια γωνιά του διαμερίσματός του στο Κουίνς της Νέας Υόρκης.
Ηταν το έκτο παιδί μιας οικογένειας Κυπρίων από το Νέο Χωριό Κυθραίας που έφτασε στην αμερικανική μεγαλούπολη λίγο μετά την τουρκική εισβολή.
Η προσωπική του διαδρομή στον χώρο της τέχνης ξεκίνησε το 2000 με τις σπουδές στη Σχολή Καλών Τεχνών Τisch της Ν. Υόρκης. Ακολούθησαν λίγες ταινίες μικρού μήκους με προϋπολογισμό από την τσέπη του, εκθέσεις στο Σόχο και μια νωπογραφία που του παρήγγειλε το Τμήμα Εκδόσεων του Πανεπιστημίου της Οξφόρδης.
Η πρωτότυπη τεχνική του αρχίζει εκεί όπου τελειώνει η ανάγνωση μιας εφημερίδας. Τα ιδιόμορφα υπαίθρια γλυπτά του αποτελούνται από σκισμένες λωρίδες εφημερίδων και αποκόμματα περιοδικών.
Ο Νικ Γεωργίου δεν μασάει τα λόγια του για την ιδέα που ταιριάζει γάντι στο πνεύμα της νέας ηλεκτρονικής εποχής: «Η έμπνευσή μου είναι το τέλος του έντυπου κόσμου. Τα βιβλία και οι εφημερίδες μετατρέπονται σταδιακά σε έργα τέχνης του 21ου αιώνα. Η κοινωνία μας απομακρύνεται από την έντυπη κατανάλωση και κατευθύνεται στην ψηφιοποίηση».Για τη συγκέντρωση των πρώτων υλών αρκεί προφανώς μία βόλτα στην πόλη. «Είναι πολύ απλό να βρει κάποιος στους δρόμους της Νέας Υόρκης παλιά βιβλία και εφημερίδες που περιμένουν τους σκουπιδιάρηδες να τα μαζέψουν. Από την άλλη, στάθηκα και πολύ τυχερός που έστω λίγα παλαιοβιβλιοπωλεία μού χάρισαν το στοκ των βιβλίων τους».
Τα τελευταία δύο χρόνια διδάσκει στο Πανεπιστήμιο του Τούκσον της Αριζόνας, το οποίο επισκέφθηκε αρχικά για το στήσιμο μιας ατομικής έκθεσης. «Η μετακίνηση από τη Νέα Υόρκη στην έρημο των Νοτιοδυτικών Πολιτειών έχει σημαντικές συνέπειες. Η αίσθηση του χώρου για έναν καλλιτέχνη αλλάζει, όταν δεν περιβάλλεται πλέον από κτίρια. Και η σημασία της φύσης στη ζωή του προφανώς αλλάζει, όταν ζει μέσα στη φύση κάθε λεπτό που περνάει. Εγώ, για παράδειγμα, έδωσα το αυτοκίνητό μου και μετακινούμαι πλέον με ποδήλατο, για να περιορίσω το ενεργειακό μου αποτύπωμα».
Οι αναγνώστες που διαβάζουν ακόμη εφημερίδες σού φαίνονται UFΟ, από άλλο κόσμο;
Όχι. Καταλαβαίνω απολύτως το στοιχείο της νοσταλγίας. Μη σου πω ότι συγκινούμαι κιόλας, όταν βλέπω τη σχέση του αναγνώστη με την εφημερίδα του την ώρα που την κρατάει. Το ίδιο ισχύει και για τους ακροατές ή τους συλλέκτες βινυλίων. Από την άλλη, δεν μπορεί να με αφήσει ασυγκίνητο η πρόσβαση που μπορούμε να έχουμε όλοι σε ψηφιακές βιβλιοθήκες οπουδήποτε στον κόσμο. Χάνουμε την επαφή, αλλά κερδίζουμε τη γρήγορη πληροφορία.
Όπως συμβαίνει σε όλες τις αφηγήσεις, το σκηνικό- είτε υπαίθριο είτε κλειστού χώρου- παίζει σημαντικό ρόλο. Αυτό που με ιντριγκάρει στα έργα του δρόμου είναι ο παράγων του αιφνιδιασμού: ο θεατής δεν έχει κανέναν έλεγχο, όταν το γλυπτό ξεπροβάλλει στην επόμενη στροφή, τα όρια καταργούνται και όλοι έχουν πρόσβαση στο έργο. Από την άλλη, μια γκαλερί με ενδιαφέρει πάντα ως «ιερός» χώρος. Εκεί κυριαρχεί η τάξη και μια εμπειρία διαφορετικού τύπου, μια εμπειρία κάθαρσης .
Ποιες είναι οι βασικές επιρροές σου από το χώρο της τέχνης;
Ο νεοντανταϊστής Ράουσενμπεργκ, ο Μπάνσκι, ο Μπασκιά, ο Χέρινγκ και ο Γκαουντί.
Θα ήθελες να εκθέσεις έργα σου στην Αθήνα; Και αν ναι, ποιο μέρος θα επέλεγες;
Έχω έρθει αρκετές φορές στην Αθήνα και νομίζω ότι την ξέρω καλά. Θα ήθελα λοιπόν να τοποθετήσω έργα μου σε σημεία με έντονο τουριστικό ενδιαφέρον, όπως η Πλάκα ή το Μνημείο του Άγνωστου Στρατιώτη. Με τρώει επίσης η περιέργεια να δω πώς τα γλυπτά θα λειτουργούσαν σε μέρη με περισσότερη οικειότητα μεταξύ των ανθρώπων, όπως η Αμοργός και τα Κουφονήσια.
Νεότερες αναρτήσεις Παλαιότερες αναρτήσεις Αρχική σελίδα
