Μαθητές της Β΄ Λυκείου με την καθηγήτριά τους κ. Ρόζη Μαρίνα στο πλαίσιο του μαθήματος «Πολιτική και Δίκαιο» αποφάσισαν να κατασκευάσουν ένα περίπτερο μέσα στο Σχολείο, για να ευαισθητοποιήσουν τους συμμαθητές τους στη μελέτη των εφημερίδων. Έτσι, μαζεύτηκαν μια Κυριακή κι άρχισαν την κατασκευή.
Προηγήθηκε η επιλογή των άρθρων που θα αναρτούσαν και μετά άρχισε ο προβληματισμός για την κατασκευή του περιπτέρου.
Όσο «κτιζόταν» το περίπτερο, άλλα παιδιά στόλιζαν το Δέντρο μας. 
Υπήρξε πραγματικά καταιγισμός ιδεών, όσον αφορά τα …τεχνικά προβλήματα του στησίματος του περιπτέρου…
Όλα όμως κύλισαν ομαλά και το περίπτερό μας άρχισε να παίρνει μορφή.
Τελευταίες εργασίες για τον καθαρισμό του.....τοπίου...
Και να!!!!!!! Το αποτέλεσμα!!!! 
Βέβαια η αγωνία των παιδιών ήταν μεγάλη για το πώς οι συμμαθητές τους θα έβλεπαν την πρωτοβουλία τους την άλλη μέρα.
Την επόμενη μέρα το πρωί η σχολική κοινότητα αιφνιδιάστηκε ευχάριστα.
Δεν περίμεναν κάτι τέτοιο.
Και μερικές πρωινές πόζες μπροστά στο Δέντρο μας!!!!
Με μεγάλη χαρά είδαμε ότι αγκάλιασαν την πρωτοβουλία αυτή, έδειξαν μεγάλο ενδιαφέρον για τα αναρτημένα άρθρα και τις επόμενες μέρες έφερναν από το σπίτι τους νέα άρθρα και τα αναρτούσαν.
Πολλά παιδιά μάλιστα ομολόγησαν πως δεν είχαν ξαναπιάσει στα χέρια τους εφημερίδα καθώς είναι απορροφημένα από το Ιντερνέτ.
Το ενδιαφέρον μεγαλώνει...
κι άλλο....
κι άλλο....
Μακάρι τα παιδιά μας να έχουν κι άλλες τέτοιες πρωτοβουλίες πέρα από τα σχολικά μαθήματα, πρωτοβουλίες που τα βοηθούν να ευρύνουν τους ορίζοντες των γνώσεών τους, των ενδιαφερόντων τους, πρωτοβουλίες που να ανοίγουν το σχολείο στην κοινωνία.
Αν αφήσουμε τους μαθητές μας ελεύθερους να αποκαλύψουν τα ταλέντα τους, να εκδηλώσουν τα ενδιαφέροντα τους, θα μείνουμε έκπληκτοι από την ομορφιά της σκέψης τους.
Η περιβαλλοντική ομάδα του Σχολείου έκρινε ότι ήρθε η ώρα να περιποιηθεί λίγο τον κήπο μας, για να φυτέψουμε τους ανοιξιάτικους βολβούς μας και να ετοιμάσουμε ένα βιολογικό περιβολάκι κάτω από τον Αρκαδικό ουρανό.. .
Έτσι, με πολύ κέφι ομολογουμένως, ανέλαβαν δράση στη διάρκεια ενός κενού.
Βαριά δουλειά το σκάψιμο, αλλά όλοι ήταν πρόθυμοι να δοκιμάσουν.
Σκάψιμο και χορός,
σκάψιμο και διάβασμα για το ωριαίο της επόμενης ώρας..
Όταν, όμως, υπάρχει κέφι κι αγάπη για αυτό που κάνουμε, όλα τα προλαβαίνουμε…
Η ικανοποίηση από το αποτέλεσμα!!!
Ιδού πώς ήταν ο κήπος πριν,
ιδού πώς έγινε μετά!
Κι έπεται συνέχεια…
Μας πρόλαβε το χιόνι και δεν ολοκληρώσαμε τις εργασίες μας. Με την πρώτη καλοκαιρία θα συνεχίσουμε ακάθεκτοι…
Nick Georgiou
Έκανε τέχνη το θάνατο του εντύπου!
http://www.tanea.gr/default.asp?pid=2&ct=4&artid=4606449
«Αυτό που με ιντριγκάρει στα έργα του δρόμου είναι ο παράγων του αιφνιδιασμού: ο θεατής δεν έχει κανέναν έλεγχο όταν το γλυπτό ξεπροβάλλει στην επόμενη στροφή, τα όρια καταργούνται και όλοι έχουν πρόσβαση στο έργο»
Πρόβατα από ανακυκλωμένο χαρτί στους δρόμους της Νέας Υόρκης. Πορτρέτα συγγραφέων, φτιαγμένα με αποκόμματα εφημερίδων, στο Πανεπιστήμιο της Αριζόνας.Τα πρωτότυπα γλυπτά του Ελληνοκύπριου Νικ Γεωργίου βασίζονται σε μια αμφιλεγόμενη ιδέα: τον θάνατο του εντύπου.
O 30χρονος Ελληνοκύπριος Νικ Γεωργίου είναι καλλιτέχνης της εποχής του. Στην αρχή της δεκαετίας πέρασε όλα τα τραγούδια και τις αγαπημένες του ταινίες στη μνήμη του προσωπικού του υπολογιστή, άρχισε να διαβάζει ειδήσεις στο Διαδίκτυο και συμμετείχε πολλές φορές σε φιλικές συζητήσεις για τον «θάνατο του εντύπου».
Την ίδια περίοδο, η τηλεοπτική κάλυψη της 11ης Σεπτεμβρίου έπαιζε σε 24ωρη βάση, τα μέσα ενημέρωσης ήταν οι «παραμυθάδες» της νέας εποχής και εκείνος έβλεπε τα φθαρμένα βιβλία και τις οικογενειακές φωτογραφίες να στοιβάζονται σε μια γωνιά του διαμερίσματός του στο Κουίνς της Νέας Υόρκης.
Ηταν το έκτο παιδί μιας οικογένειας Κυπρίων από το Νέο Χωριό Κυθραίας που έφτασε στην αμερικανική μεγαλούπολη λίγο μετά την τουρκική εισβολή.
Η προσωπική του διαδρομή στον χώρο της τέχνης ξεκίνησε το 2000 με τις σπουδές στη Σχολή Καλών Τεχνών Τisch της Ν. Υόρκης. Ακολούθησαν λίγες ταινίες μικρού μήκους με προϋπολογισμό από την τσέπη του, εκθέσεις στο Σόχο και μια νωπογραφία που του παρήγγειλε το Τμήμα Εκδόσεων του Πανεπιστημίου της Οξφόρδης.
Η πρωτότυπη τεχνική του αρχίζει εκεί όπου τελειώνει η ανάγνωση μιας εφημερίδας. Τα ιδιόμορφα υπαίθρια γλυπτά του αποτελούνται από σκισμένες λωρίδες εφημερίδων και αποκόμματα περιοδικών.
Ο Νικ Γεωργίου δεν μασάει τα λόγια του για την ιδέα που ταιριάζει γάντι στο πνεύμα της νέας ηλεκτρονικής εποχής: «Η έμπνευσή μου είναι το τέλος του έντυπου κόσμου. Τα βιβλία και οι εφημερίδες μετατρέπονται σταδιακά σε έργα τέχνης του 21ου αιώνα. Η κοινωνία μας απομακρύνεται από την έντυπη κατανάλωση και κατευθύνεται στην ψηφιοποίηση».Για τη συγκέντρωση των πρώτων υλών αρκεί προφανώς μία βόλτα στην πόλη. «Είναι πολύ απλό να βρει κάποιος στους δρόμους της Νέας Υόρκης παλιά βιβλία και εφημερίδες που περιμένουν τους σκουπιδιάρηδες να τα μαζέψουν. Από την άλλη, στάθηκα και πολύ τυχερός που έστω λίγα παλαιοβιβλιοπωλεία μού χάρισαν το στοκ των βιβλίων τους».
Τα τελευταία δύο χρόνια διδάσκει στο Πανεπιστήμιο του Τούκσον της Αριζόνας, το οποίο επισκέφθηκε αρχικά για το στήσιμο μιας ατομικής έκθεσης. «Η μετακίνηση από τη Νέα Υόρκη στην έρημο των Νοτιοδυτικών Πολιτειών έχει σημαντικές συνέπειες. Η αίσθηση του χώρου για έναν καλλιτέχνη αλλάζει, όταν δεν περιβάλλεται πλέον από κτίρια. Και η σημασία της φύσης στη ζωή του προφανώς αλλάζει, όταν ζει μέσα στη φύση κάθε λεπτό που περνάει. Εγώ, για παράδειγμα, έδωσα το αυτοκίνητό μου και μετακινούμαι πλέον με ποδήλατο, για να περιορίσω το ενεργειακό μου αποτύπωμα».
Οι αναγνώστες που διαβάζουν ακόμη εφημερίδες σού φαίνονται UFΟ, από άλλο κόσμο;
Όχι. Καταλαβαίνω απολύτως το στοιχείο της νοσταλγίας. Μη σου πω ότι συγκινούμαι κιόλας, όταν βλέπω τη σχέση του αναγνώστη με την εφημερίδα του την ώρα που την κρατάει. Το ίδιο ισχύει και για τους ακροατές ή τους συλλέκτες βινυλίων. Από την άλλη, δεν μπορεί να με αφήσει ασυγκίνητο η πρόσβαση που μπορούμε να έχουμε όλοι σε ψηφιακές βιβλιοθήκες οπουδήποτε στον κόσμο. Χάνουμε την επαφή, αλλά κερδίζουμε τη γρήγορη πληροφορία.
Όπως συμβαίνει σε όλες τις αφηγήσεις, το σκηνικό- είτε υπαίθριο είτε κλειστού χώρου- παίζει σημαντικό ρόλο. Αυτό που με ιντριγκάρει στα έργα του δρόμου είναι ο παράγων του αιφνιδιασμού: ο θεατής δεν έχει κανέναν έλεγχο, όταν το γλυπτό ξεπροβάλλει στην επόμενη στροφή, τα όρια καταργούνται και όλοι έχουν πρόσβαση στο έργο. Από την άλλη, μια γκαλερί με ενδιαφέρει πάντα ως «ιερός» χώρος. Εκεί κυριαρχεί η τάξη και μια εμπειρία διαφορετικού τύπου, μια εμπειρία κάθαρσης .
Ποιες είναι οι βασικές επιρροές σου από το χώρο της τέχνης;
Ο νεοντανταϊστής Ράουσενμπεργκ, ο Μπάνσκι, ο Μπασκιά, ο Χέρινγκ και ο Γκαουντί.
Θα ήθελες να εκθέσεις έργα σου στην Αθήνα; Και αν ναι, ποιο μέρος θα επέλεγες;
Έχω έρθει αρκετές φορές στην Αθήνα και νομίζω ότι την ξέρω καλά. Θα ήθελα λοιπόν να τοποθετήσω έργα μου σε σημεία με έντονο τουριστικό ενδιαφέρον, όπως η Πλάκα ή το Μνημείο του Άγνωστου Στρατιώτη. Με τρώει επίσης η περιέργεια να δω πώς τα γλυπτά θα λειτουργούσαν σε μέρη με περισσότερη οικειότητα μεταξύ των ανθρώπων, όπως η Αμοργός και τα Κουφονήσια.
Το μήνα Νοέμβριο η Β΄ τάξη του Λυκείου μας επισκέφθηκε το “Βοτανικό Κήπο Ιουλίας & Αλεξάνδρου Ν. Διομήδους” και το Εθνικό, Αρχαιολογικό Μουσείο της Αθήνας.
“Βοτανικός Κήπος Ιουλίας & Αλεξάνδρου Ν. Διομήδους”
Όπως είναι γνωστό, ο πρώτος Βοτανικός Κήπος στον κόσμο ιδρύθηκε στην Αθήνα τον 4ο π.Χ. αιώνα από το μαθητή του Αριστοτέλη Θεόφραστο, ο οποίος θεωρείται σήμερα ο θεμελιωτής της Βοτανικής επιστήμης. Στην Αθήνα επίσης και συγκεκριμένα στην περιοχή η οποία από τότε καλείται ‘’Βοτανικός’’, θεμελιώθηκε γύρω στα 1840 από τον καθηγητή της Βοτανικής Fraas του Πανεπιστημίου Αθηνών ο πρώτος Βοτανικός Κήπος της σύγχρονης Ελλάδας, μικρό τμήμα του οποίου διατηρείται μέχρι σήμερα.
Στην περιοχή αυτή, μερικά χιλιόμετρα δυτικότερα, σήμερα λειτουργεί ο μεγαλύτερος Βοτανικός Κήπος της Ελλάδας αλλά και όλης της Ανατολικής Μεσογείου, ο “Βοτανικός Κήπος Ιουλίας & Αλεξάνδρου Ν. Διομήδους”.
Ο Αλέξανδρος Διομήδης μετά τον θάνατό του κληροδότησε μέρος της περιουσίας του στο Πανεπιστήμιο Αθηνών με σκοπό τη δημιουργία του Ιδρύματος, η οποία και έλαβε χώρα μετά από δύο χρόνια, το έτος 1952. Το όραμα του Διομήδη άρχισε να πραγματοποιείται μετά την παραχώρηση της δασικής έκτασης, στην οποία βρίσκεται σήμερα ο Κήπος, από το Υπουργείο Γεωργίας στο Ίδρυμα το 1961.
Οι εργασίες διαμόρφωσης του Βοτανικού Κήπου βασίσθηκαν στα σχέδια της καθηγήτριας του Πανεπιστημίου του Βερολίνου H. Hammerbacher. Το έτος 1975, μετά την ολοκλήρωση μεγάλου κύκλου εργασιών, ο Κήπος άνοιξε τις πύλες του στο κοινό.
Έκτοτε έχουν πραγματοποιηθεί επιπρόσθετα έργα που άλλαξαν ριζικά την αρχική εικόνα του Κήπου, όπως η δημιουργία νέων τμημάτων και η βελτίωση των ήδη υπαρχόντων, η χάραξη και η πλακόστρωση δρόμων και μονοπατιών.
Επίσης, η ανέγερση νέου μνημείου προς τιμήν των εκτελεσθέντων στο χώρο του Κήπου το 1945 από τους Γερμανούς, η κατασκευή νέων γραφείων, εργαστηρίου, αποθήκης μηχανημάτων, καταλύματος εργατικού προσωπικού και οικίας φύλακα, η κατασκευή πυροφυλακίων, παιδικών χαρών και θερμοκηπίου, καθώς και ένα σύνολο έργων μικρότερης κλίμακας.
Θα πρέπει να επισημανθεί ότι η παραχώρηση της δασικής έκτασης από το Υπουργείο Γεωργίας στο Ίδρυμα έγινε υπό τον όρο ότι η διαμόρφωση του χώρου του Κήπου δεν θα επηρεάσει σε σημαντικό βαθμό το φυσικό δασικό τοπίο. Ως εκ τούτου, κατά τη διάρκεια των εργασιών διαμόρφωσης του Κήπου πραγματοποιήθηκε περιορισμένη υλοτόμηση πεύκων, κυπαρισσιών και άλλων δασικών ειδών, δημιουργήθηκε δε στο καλλιεργημένο τμήμα του Κήπου, ένα οικοσύστημα στο οποίο συμβιώνουν και αναπτύσσονται αυτοφυή δασικά και καλλιεργούμενα είδη. Αυτό το χαρακτηριστικό καθιστά τον Κήπο μία από τις πιο σπάνιες περιπτώσεις Βοτανικού Κήπου παγκοσμίως.
Αριστερά από την Κεντρική Είσοδο έχει διαμορφωθεί το Τμήμα Ιστορικών Φυτών του Κήπου, ένα τμήμα που δε συναντάται σε κανένα άλλο Βοτανικό Κήπο στον κόσμο.
Εδώ φιλοξενούνται είδη, που αναφέρονται από την Αρχαία Ελληνική μυθολογία ως εμπλεκόμενα σε διάφορους μύθους ή αφιερωμένα στους θεούς. Υπάρχουν ακόμη είδη, τα οποία οι αρχαίοι συγγραφείς, βοτανικοί ή μη, ανέφεραν ότι χρησιμοποιούσαν οι πρόγονοί μας, αλλά επίσης και φυτά που αναφέρουν η Παλαιά και Καινή Διαθήκη.
Εδώ καλλιεργείται ο νάρθηκας (Ferula communis subsp. communis), στον βλαστό του οποίου ο Προμηθέας έκρυψε τη φωτιά και τη μετέφερε κρυφά από τους θεούς στους ανθρώπους, η αφιερωμένη στην Αφροδίτη μυρτιά (Myrtus communis s.l.) που με τους κλάδους της η θεά κάλυψε το γυμνό σώμα της όταν βγήκε από τη θάλασσα, καθώς επίσης και η άκανθος (Acanthus spp.), από τα φύλλα της οποίας προήλθε η έμπνευση για τα κιονόκρανα κορινθιακού ρυθμού.
Συναντάμε επίσης τον κρίνο (Lilium candidum), ο οποίος ήταν σύμβολο αγνότητας, τον μανδραγόρα (Mandragora autumnalis), που ήταν γνωστός στην αρχαιότητα για τις φαρμακευτικές ιδιότητές του και την ανθρωπόμορφη ρίζα του, το σαπουνόχορτο (Saponaria officinalis), που το χρησιμοποιούσαν για το πλύσιμο των μάλλινων υφασμάτων και τη δρακοντιά (Dracunculus vulgaris) με την «άβρωτον και φαρμακώδη» ρίζα.
Στο Τμήμα αυτό ο επισκέπτης ενημερώνεται από τις πινακίδες των φυτών και για τα αρχαία ονόματα του κάθε είδους, μαζί με την πηγή κάθε τέτοιας πληροφορίας.
Το Εθνικό Αρχαιολογικό Μουσείο της Αθήνας
Το Εθνικό Αρχαιολογικό Μουσείο, το πρώτο Μουσείο της χώρας, είναι ένα από τα μεγαλύτερα και σημαντικότερα μουσεία αρχαίας ελληνικής τέχνης στον κόσμο.
Στις αίθουσές του εκτίθενται περίφημα έργα που χρονολογούνται από την Προϊστορική έως και τη Ρωμαϊκή εποχή και προέρχονται από ανασκαφές από διάφορα μέρη της Ελλάδας. Διαθέτει επίσης μία Αιγυπτιακή Συλλογή.
Το νεοκλασικό κτήριο, έργο του Γερμανού αρχιτέκτονα Ernst Ziller, βρίσκεται σε κεντρικό σημείο και είναι ενταγμένο στη ζωή της πόλης της Αθήνας για περισσότερο από έναν αιώνα.
Το Εθνικό Αρχαιολογικό Μουσείο λειτουργεί σε δύο επίπεδα.
H πρώτη βασική λειτουργία του είναι η οργάνωση του εκθεσιακού του χώρου 8.000 τ.μ. που δέχεται πολυπληθείς επισκέπτες κάθε χρόνο. Σε δεύτερο επίπεδο το Μουσείο λειτουργεί ως κέντρο μελέτης, συντήρησης και διαφύλαξης των αρχαίων.
«Μύρτις. Πρόσωπο με πρόσωπο με το παρελθόν.
Περιοδική Έκθεση στο Εθνικό Αρχαιολογικό Μουσείο
Τη Δευτέρα 13 Σεπτεμβρίου, ώρα 11:30, εγκαινιάζεται στο Εθνικό Αρχαιολογικό Μουσείο η περιοδική έκθεση «Μύρτις. Πρόσωπο με πρόσωπο με το παρελθόν». Πρόκειται για την παρουσίαση ενός σημαντικού διεπιστημονικού επιτεύγματος. Κεντρικό έκθεμα είναι το αναπλασμένο πρόσωπο της ανώνυμης 11χρονης Αθηναίας, που υπήρξε και αυτή, όπως και ο μέγας Περικλής, ένα από τα δεκάδες χιλιάδες θύματα του τυφοειδούς πυρετού του 430 π.Χ. Πραγματοποιείται με την ευγενική προσφορά του οδοντιάτρου – ορθοδοντικού, επίκουρου καθηγητή κου Μανώλη Παπαγρηγοράκη και, μέσω αυτού, του Πανεπιστημίου Αθηνών, ύστερα από γόνιμη συνεργασία με το Μουσείο. Η έκθεση παρουσιάστηκε πρόσφατα στο Μουσείο Γουλανδρή Φυσικής Ιστορίας. Θεωρούμε, ότι το Εθνικό Αρχαιολογικό Μουσείο αποτελεί τον κατ’ εξοχήν φυσικό χώρο για τη Μύρτιδα. Η φιλοξενία της για το Μουσείο, που εκθέτει πλήθος επιτάφιων γλυπτών και αναγλύφων, συμβολίζει μια σύγχρονη «Δεξίωση». Μοιάζει να είναι η μεταφυσική συνάντηση της Μύρτιδας με τα κορίτσια και τ’ αγόρια του Μουσείου, την Αριστίλλη, τη Μνησαγόρα, το Δίκαιο ή το Νικοχάρη, που απεικονίζονται στις επιτάφιες στήλες. Μνημεία και μνήματα του 5ου αι. π.Χ , επώνυμα κι ανώνυμα, ζωντανεύουν και συνομιλούν μαζί μας μέσα από το πρόσωπο της μικρής Μύρτιδας. Μας υπενθυμίζουν την κοινή ανθρώπινη μοίρα, το θάνατο, αλλά ταυτόχρονα και την ήττα του θανάτου μέσω της μνήμης. Δεν είναι τυχαίο, ότι η Μύρτις ανακηρύχτηκε «Φίλος των στόχων της Χιλιετίας» από τον Ο.Η.Ε.. |
Οι μαθητές μας είχαν την ευκαιρία να παρακολουθήσουν αυτή την έκθεση!!
Νεότερες αναρτήσεις Παλαιότερες αναρτήσεις Αρχική σελίδα
